مرور خاطرات و ماتم دل

به يادم آمد آن هنگامه‌ي"در"

همان لحظه كه هيزم گشت اخكر

به يك لحظه تو گويي خواب ديدم

به گوش جان نوايي را شنيدم

نوايي از دل زهراي اطهر

گمانم محسني مي گفت مادر

نديده روي عالم را نگاهش

در و ديوار غم شد قتلگاهش

س.م.ر

از چه پوشيدام كفن ؟ چون لخت و عريان آمدم

گرچه غم مي بارد از زندان تن بر روح و جان

ليك از آن شادم كه خواهم رفت و مهمان آمدم

هر كه مي بيند مرا گويد چه بي غم آدمي!

چون كه در هر محفلي بيند كه خندان آمدم

او نمي داند كه من بر بوي رفتن خرمم

گر نه من هم چون شما غمگين و نالان آمدم

گوش شيطان نشنود آهسته مي گويم رفيق

شد فراموشم چه دشوار و پريشان آمدم

گريه‌ي ديروز من از وحشت امروز بود

پس چرا لولي صفت با رقص مستان آمدم

راز دل را گويمت آهسته تر ، مرموزتر

تا بداني از چه مستم از چه شادان آمدم

نيمه شب بوسم رخ يار و ببوسد او مرا

زير مهتاب سحر من بوسه باران آمدم

من ندارم زين غل و زنجير زندان هيچ باك

چون كه هم سلول با ياران جانان آمدم

چون رسد هنگام آزادي جان از بند تن

نور پاشيد آسمان را مست و رقصان آمدم

نه به خود رنجي دهيد و نه مرا بر سر بريد

خود به شادي مي روم گرچه پريشان آمدم

عاريت را لخت و عريان واسپاريدش به خاك

با پر سيمرغ جان من خوش خرامان آمدم

س.م.ر۱۶/۱۱/۸۵

عقل فرزانه شده مست زپيمانه‌ي عشق

نه فقط لاله دلش داغ شد از درد فراق

دل مريم شده افسون زافسانه‌ي عشق

گل زيبا زازل دست در آغوش هنر

تو نگو گل كه بگو گوهر دردانه‌ي عشق

سحرم همچو شهابي بدرخشيد و گذشت

لحظه هايش همه چون فصل بهارانه‌ي عشق

بشنو از لب بلبل سخن ساقي را

كه بسوزد پَر جان ِ تو چو پروانه‌ي عشق

آتناگوي به رب راه خرابات گرفت

اسمعيلت هنر عشق اگر آموزد

جان به مسلخ بري اندر ره جانانه‌ي عشق

خداوند پس از ۱۵سال انتظار به برادرم فرزندي عطا فرمود

اين كودك دو سه روزه با خوردن شير سنگين به خواب ناز فرو رفت ۶-۷ساعتي طول كشيد

از ساعت دوم خوابش به بعد بابا و مامان خودشونو باختند تلاش ميكردند بيدارش كنند . مگه ميشد؟

اون شب واويلايي به پا شد ،‌خلاصش: اورژانس ، سوزن ، آزمايش ، انجوكت ، گريه ، غش و ضعف ، آخرشم دكتر متخصص ، و

دكتر خنديد و گفت خوابش مياد خوابيده ، بچه نوزاد تا ۲۱ساعتم ميخوابه . هيچي ۷-۸نفري كه با ۲ماشين رفته بوديم برگشتيم خونه و خواب بچه رو هم به هم زديم

منم زبان حال بابا و نوزاد رو اينطوري نوشتم:

اي كه با گريه ربودي زسرم خواب مخواب

مزن آتش به دلم زهره مكن آب مخواب

تو كه تعبير شدي خواب خوش عمرم را

مژه بر هم منه اي گوهر شبتاب مخواب

تشنه‌ي چشم و نگاه توام اي آب حيات

عطشم مي كُشد اي چشم توام آب مخواب

فصل افسردگي و زردي پاييز گذشت

اي بهار دل غمديده‌ي بيتاب مخواب

بخت بيدار شد از ولوله‌ي مقدم تو

كوكب بخت مبر بر فلك خواب مخواب

كودك جواب ميده :

شير خوردم شدم آباد نخوابم چكنم

شكمم سير و دلم شاد نخوابم چكنم؟

قاصدك گفت زخوابم همه فرياد زديد

عجبا ، اي داد و بيداد نخوابم چكنم؟

بالشم بال فرشته ، فارغ البال غمم

ساقي از غيب مي ام داد نخوابم چكنم؟

لاي لايي دهدم باد بهاري هردم

تو بگو زير چنين باد نخوابم چكنم؟

خواب ديدم كه عروسك زبهشت آوردند

به همين فكر و همين ياد نخوابم چكنم؟

بسم الله الرحمن الرحيم

با سپاس و ستايش يكتاي بي همتا ، و درود بر نگار نازنيني كه به مكتب نرفت و خط  ننوشت ولي به غمزه‌اي مسأله آموز هر معلم شد؛ و سلام بر نقطه‌ي تحت الباء و تاج سر اولياء و اوصياء .

اما خط ثاث: برخي آن را « ام الخطوط » ناميده‌اند ولي من شاه خطوطش مي‌دانم زيرا از همان آغاز تولد صدر نشين بوده و هست.

برخي ثلث را برگرفته از كوفي مي‌دانند ، ولي روزگار درازي است كه ثلث بر بلنداي بنيان‌هاي رفيع و كتيبه‌هاي ماندگار ، خط كوفي را همچون طفلي در لابلاي الف‌هاي كشيده و مهربان خود در آغوش كشيده است و مي‌نوازد.

برخي پيشينه‌ي آن را به خط جليل و مسُسنَد باز مي‌گردانند ، ولي ثلث دير زماني است كه با جلال شاهانه‌ي خويش مَسنَد نشين كتيبه‌ها و سر لوح‌ها و سر سوره‌هاي مصاحف شريفه است.

خطوط ديگر از صفات جماليه بهره‌اي دارند و چشم را مي‌نوازند ولي ثلث از صفات جلاليه و جماليه هر دو برخوردار است. هم چشم را مي نوازد و هم زبان را به تعظيم و ستايش وامي‌دارد. با قامتي بلند و استوار ، شكوه و سيطره‌اش را به رخ مي‌كشد. هر بيننده‌اي ناگزير است سر به آسمان بلند كند تا ثلث را بخواند و تماشا كند؛ يا صدر دفتر را بگشايد تا رخ دلربايش را نظاره كند. و او همواره بر بالا و صدر نشسته و يا در شاه‌نشين سرلوح مذهَّب مرصّع جلوه‌گري و دلبري مي‌كند.

و ثلث اين همه جايگاه و مقام را از آن يافته‌است كه عمري طولاني به كلمات قدسيه‌ي آيات كريمه‌ي قرآني و ادعيه و روايات معصومين عليهم السلام خدمت خالصانه نموده است.

« به جهت هنرمند عزيز و گرامي سركار خانم محمد زاده تحرير شد.»

ربيع المولود هزار و چهارصد و سي و سه ، مطابق با 9/11/1390

سيد محمد رضا رضاپور

نقطه

چه درس دلنشيني بود نقطه                  شگفتي آفريني بود نقطه

سرآغاز خط و انجام هر خط                     چوزيور برقد و اندام هرخط

گهي بيرون ِ حرف و گه درونش                 گهي طفلي كه شد آغوش نون اش   (  ن )

گهي زانونشيني در برِ ظا                       گهي تاجي نشسته بر سر خا          ( ظ)  ( خ )

گهي چون خوشه اي در دست شيني      گهي در جيم و چ دامن نشيني         ( ش )  ( ج ) ( چ )

گهي كاكل براي حرف غيني                    دهد حسرت دل هر گونه عيني         (غ)  ( ع)

گهي خال لب زيباي ذالي                       بر او خيره شود هر حرف دالي           ( ذ )   ( د)

چو دُرج تا و ثا را بنگري تو                       به هر قيمت دهندت مي خري تو       ( ت )   ( ث )

دل شيداي با از نقطه خالي                    ولي زير لبش از نقطه خالي             ( ب ) 

بناي هر خطي از نقطه آباد                     به خاطر دارم از گفتار استاد                 

من از اوصاف ظاهر برشمردم                   ز نون و بسمله نامي نبردم           (نون والقلم )(بسم الله...)

قلم ننوشت اسرار دل نون                       ولي از بسم شد يك نكته بيرون              

تمام حرف قرآن باي بسم است                كتاب با به يك نقطه طلسم است   ( بسم ....)   

س.م.ر

در دايره‌ي هستي               تقدير به كار ستي

تقدير يكي عقل و              تقدير يكي مستي

جمعي به غنا شهره             جمعي به تهيدستي

هر يك به سزاي خويش     سهمي برَد از هستي

سهم من دلبرده                 جز عشق نبودستي

س م ر 3/12/90

نقطه

چه درس دلنشيني بود نقطه                شگفتي آفريني بود نقطه

سرآغاز خط و انجام هر خط                   چوزيور برقد و اندام هرخط

گهي بيرون ِ حرف و گه درونش              گهي طفلي كه شد آغوش نون اش

گهي زانونشيني در برِ ظا                    گهي تاجي نشسته بر سر خا

گهي چون خوشه اي در دست شيني    گهي در جيم و چ دامن نشيني

گهي كاكل براي حرف غيني                 دهد حسرت دل هر گونه عيني

گهي خال لب زيباي ذالي                    بر او خيره شود هر حرف دالي

چو دُرج تا و ثا را بنگري تو                    به هر قيمت دهندت مي خري تو

دل شيداي با از نقطه خالي                 ولي زير لبش از نقطه خالي

بناي هر خطي از نقطه آباد                  به خاطر دارم از گفتار استاد

من از اوصاف ظاهر برشمردم                ز نون و بسمله نامي نبردم

قلم ننوشت اسرار دل نون                    ولي از بسم شد يك نكته بيرون

تمام حرف قرآن باي بسم است             كتاب با به يك نقطه طلسم است

س.م.ر

الحمد لله رب العالمين ، الصلوه والسلام علي محمد خيربريته ، و علي آله و عترته

قال الله تعالي في كتابه الكريم: انا نحن نزلناالذكر و انا له لحافظون

به جاذبه انوار مقدسه قرآن كريم در اين انجمن گردآمده ايم تا بت نكوداشت يادنيريزي ، به زبان حال بگوييم : كاتب قرآن نيز به بركت قرآن ماندگار است

فرمود: ولاتخطه بيمينك ، حبيب ما تو خط نمي نويسي . و خط ننوشت تا چشمها خيره بماند نيرنگها رنگ ببازد ، ابرقدرتهاي كاخهاي استوار شعر و ادب خلع سلاح شوند

ولي انا نحن نزلناالذكر و انا له لحافظون ، حكايت ازين دارد كه خلاصه كسي بايد بنويسد تا قرآن بماند...

پيش از همه ذاكره ها و صحيفه هاي دل مومنان آغوش مي گشايند....

آنگاه كاغذ و قلم كار كار خود را مي كند:

علي ، عليه آلاف التحيه و الثنا مينويسد ، زيد مينويسد ، صحابي مينويسد ، تابعي مينويسد ، قلم دست به دست ميگردد ولي هيچگاه برزمين نمي ماند.

اسم ها مي روند رسم ها مي مانند ، ابوالاسود ميرود نقطه مي ماند ، يحيي بن يعمر ميرود نصربن عاصم مي رود اعجام مي ماند ، خليل بن احمد فراهيدي مي رود اعراب مي ماند

ابن مقله انگشتانش قلم مي شود ...و مي رود اقلام سته مي مانند

ابن بواب مي رود ياقوت مي رود ابن طباخ مي رود ، نيريزي مي آيد؛ نيريزي مي رود ده ها اثر و هزاران سطر نوراني مي ماند.

...و پرتو يادش به دلهامان روشني مي بخشد.

واينست رسم كتابت قرآن. .........

که می سوزد همه هستی ز بنیاد

بسا خون ها کزو جاری است بر خاک

بسا سرها کزو رفته است بر باد

اگر هر بیستونی سینه چاک است

اگر خنجر دریده قلب فرهاد

اگر دشت و دمن شد پر ز مجنون

ز هر سو گر شنیدی شیون و داد

اگر بلبل نباشد یک دم آرام

اگر گُل جامه اش را داد بر باد

اگر پروانه مي سوزد پَر و بال

نبيني گر دلي را خرم و شاد

همه از جور عين و شين و قاف است

سه حرفي كه مرا آموخت استاد

ندانم جز سه حرف عشق حرفي

به جز عشقم نيايد هيچ با ياد

ندارم چاره اي جز عاشقي من

بسوزم يا بسازم باد آباد

مرا گلشن بوَد هر گلخن از عشق

مرا شيرين بود غم هاي فرهاد

دلم درياي خون سينه پر آتش

خراب از عشقم و از عشقم آباد

س.م.ر(۲۷/۹/۸۵)